รับน้อง

นักศึกษาคนหนึ่งเล่าว่า เขาเพิ่งกลับมาจากรับน้อง เขาผิดหวังอย่างแรงที่งานรับน้องคณะเขา ที่ธรรมศาสตร์ มีการว้ากน้องและสั่งให้น้องทำอะไรแผลงๆ ด้วย เขาเลยประท้วงเดินออกมาจากกิจกรรม

ผมไม่รู้ว่าสมัยผมเข้ามาเรียนธรรมศาสตร์มีว้ากน้องหรือเปล่า แต่คงมีเหมือนกันนั่นแหละ เพียงแต่ผมไม่รู้ ที่ไม่รู้ เพราะผมไม่เคยร่วมกิจกรรมรับน้องเลย

เมื่อ “เอ็นติด” ผมเดินเข้ามาธรรมศาสตร์ใน “วันแรกพบ” ด้วยความประทับใจ มีป้ายติดเต็มมหาลัยเรียกผมว่า “เพื่อนใหม่”

แต่วันแรกพบก็ให้เพื่อนใหม่ทำกิจกรรมหน่อมแน้มที่ผมไม่ชอบ ผมเข้าใจเอาเองตอนนั้นว่าผมคงขี้อาย เข้ากับคนยาก แต่ไม่ใช่ มันเป็นเพราะผมเห็นว่ากิจกรรมเหล่านั้นไร้สาระมากกว่า แน่นอน คนอย่างผมมีไม่มาก

แล้วพอปีสอง ผมก็มาเป็นกรรมการนักศึกษาหรือกน.ของคณะ ผมรังเกียจการจัดงานรับน้อง ไม่เคยไปรับน้องในต่างจังหวัดกับกน.เลย เคยช่วยกน.จัดค่ายครั้งหนึ่ง แต่ก็ไม่ค่อยชอบ เพราะเคยโตในชนบทเหมือนกัน และไม่เห็นว่าทำไมต้องไปช่วยชาวบ้านสร้างศาลา สร้างอะไร

เคยร่วมจัดงานรับน้องที่คณะครั้งเดียว ไม่เคยจัดกิจกรรมวันแรกพบ ตอนอยู่ปีสาม วาดรูปเด็กบนคัทเอาท์แล้วเขียนอะไรทำนองที่ว่า

ไม่มีค้อนไม่มีเคียวมาสั่งสอน

ไม่มีพี่ไม่มีน้องให้ใครประคอง

มีแต่เพื่อนร่วมโลกเราทั้งผอง

ร่วมครรลองสร้างธรรมให้สังคม”

(แค่จำบางคำกับสาระหลักๆ ได้ แล้วเอามาเรียบเรียงใหม่ อ่านดูแปร่งๆ พิกล)

ตอนปีสี่ เพื่อนๆ ลากไปงานบายเหนี่ย ผมไปแบบแกนๆ นั่งเล่นจืดๆ กับเพื่อนอีกคน น้องนุ่งไม่รู้จักใครทั้งนั้น เพราะแทบไม่ได้คบใครในกลุ่มที่ถูกรุ่นพี่จัดตั้งมาให้เลย

แต่พอจบมาก็มีเพื่อนกลุ่มอื่นๆ อีกมากมาย แม้ว่าจะไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ ที่เพื่อนอีกส่วนหนึ่งเขาไปกัน แต่ก็ไม่เคยนึกเสียดายชีวิตที่ไม่มีการรับน้องเลย

บันทึกเมื่อ 22 กรกฎาคม 2555

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: