ริมลำ “คลองผีหลอก” ยามค่ำคืน

“พี่ๆ บอกเขาปิดไฟได้ไหม” “ตรงนี้ต้องดับเครื่องครับ มองเข้าไปมืดๆ” ฯลฯ เรือวิ่งผ่านไปอัตรา 10 ลำ/10 นาที สงสัยจังว่าใครเอาอะไรเลี้ยงให้หิ่งห้อยทนเสียงเรือพวกนี้ได้

เด็กๆ ผมอยู่ริมน้ำ แม่น้ำน้อย อยุธยา ไม่มีต้นลำพู เพราะมันไกลทะเลหรือยังไงไม่ทราบ มีแต่ต้นมะกอกน้ำ

เพลาค่ำ อยู่ในลำน้ำก็เฉพาะตอนกลับจากงานวัด ยายชอบลิเก ผมก็เลยชอบดูลิเกไปด้วยเพราะต้องติดไปกับยาย แต่ที่จริงเป้าหมายหลักอยู่ที่ก๋วยเตี๋ยวเรือหน้าโรงลิเก ยายจะให้โควต้าหนึ่งชาม

ตอนนั่่งเรือกลับ ผมมักเห็นผีพุ่งใต้ กลับมาก็ถามพี่สาวว่าเห็นกี่ดวง เมื่อไหร่ก็เห็น น่าตื่นเต้นกว่าหิ่งห้อยเยอะ

ตอนเด็กๆ ปิดเทอมเมื่อไหร่พ่อแม่พาไปส่งบ้านยาย เหงามาก ทุกวันนั่งรอเรือมา คอยดูเผื่อว่าน้าๆ หรือใครรู้จักจะมาที่บ้านบ้าง ชอบฟังเสียงเรือ เหมือนมีข่าวสารจากเมืองกรุง

กลางวันนั่งฟังเสียงเพลงลูกทุ่งจากบ้านงานไกลๆ วันไหนบ้านไหนมีงาน ผมติดไปกับยาย ไปนั่งเฝ้าหน้ากะทะทองเหลืองที่พวกยายๆ ทำขนม ผมรอฝอยทองเสียๆ ยายๆ จะตักให้กินหน้าเตา

ยายๆ ที่นั่นเรียกผม “พวกบางกอก” แต่ผมชอบบอกเพื่อนๆ ว่าเป็น “เด็กบ้านนอก”

เสียงเรือตอนเด็กเร้าใจ แต่เสียงเรือชั่วโมงนี้อยากบอกว่า “แม่มเอ้ย พวกคุณทำไมบางกอกกันขนาดนี้วะ ปู่ย่าตายายคงเป็นชาวกรุงกันน่าดู จึงมานั่งเรือเพ่งหาแมลงกันน่าสมเพชขนาดนี้”

บันทึกเมื่อ 7 กันยายน 2555

2 comments

  1. mimixta

    อือม์ กินขนมจากกะทะทองแดงนี่เอง จึงผลิตวาทะร้อนๆ ได้สม่ำเสมอ😉

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: